Bielactwo to nabyta utrata melanocytów, prowadząca do powstania obszarów odbarwień. Schorzenie stanowi około 3-4% wszystkich dermatoz. Najczęściej zaczyna się w dzieciństwie lub wczesnej młodości. Częstość występowania waha się od 0,5% do 4% w populacji ogólnej.
Melanocyty są komórkami pochodzenia nerwowego, powstają w dwóch pierwszych miesiącach życia płodowego z melanoblastów, migrujących przez mezenchymę z grzebienia nerwowego i zewnętrznej warstwy kielicha ocznego, a następnie zasiedlają określone miejsca docelowe, m.in. warstwę podstawną naskórka, błonę naczyniową oka, rdzeń i warstwę siatkowatą gruczołu nadnerczowego.Tutaj melanoblasty różnicują się w kierunku melanocytów. Te ostatnie produkują ziarnistości melanosomalne, w których tyrozyna jest przekształcana w polimery melaniny – barwnika nadającego kolor skórze i działającego fotoprotekcyjnie.

   Plamy bielacze pierwotnie nie mają cech stanu zapalnego, jednak niekiedy w porze letniej pod wpływem promieni ultrafioletowych pojawia się rumień w obrębie wykwitu. Wykwit bielaczy na skórze głowy owłosionej powoduje pojawienie się odbarwionego pasma włosów. Niejasna pozostaje zależność bielactwa od chorób tarczycy oraz różnego rodzaju chorób autoimmunologicznych, zwłaszcza iż ostatnio stwierdzono u tych chorych różnego typu autoprzeciwciała, m.in. przeciw komórkom tarczycy Ryzyko zachorowania jednak rośnie u osób cierpiących na schorzenia tarczycy lub cukrzycę, jak również w przypadku osób, u których występują schorzenia układu odpornościowego.

   Patogeneza bielactwa nie jest do końca poznana, sugeruje się udział czynników genetycznych, immunologicznych, zaburzeń biochemicznych, neuroendokrynnych, a także rolę infekcji wirusowych.

   Bielactwo to niemożność lub zakłócenia w wytwarzaniu barwnika - melaniny.

   Wyróżnia się dwa główne rodzaje bielactwa (albinizmu): wrodzone - uogólnione i częściowe - oraz nabyte. W tych schorzeniach ważne są czynniki dziedziczne.

  Bielactwo wrodzone uogólnione, albinizm, wrodzone zaburzenie metabolizmu tyrozyny (brak tyrozynazy), powodujące zmniejszenie lub brak produkcji melanin w komórkach barwnikowych człowieka i zwierząt, związane z występowaniem genu recesywnego (recesywność genetyczna).

    Skóra osobników dotkniętych bielactwem wrodzonym (albinosów) jest bardzo jasna lub biała, włosy (sierść, pióra) białe, źrenica czerwona, z powodu przeświecania naczyń krwionośnych przez przezroczyste tęczówki. Bielactwu całkowitemu nierzadko towarzyszą zaburzenia oczne (światłowstręt, oczopląs, zmiany w siatkówce) i psychiczne. W odmianie bielactwa o innym sposobie dziedziczenia - dominującym, noszącym nazwę zespołu Tietza - występuje głuchoniemota, a nie ma zmian ocznych.

   Bielactwo wrodzone częściowe: Schorzenie to dziedziczy się w sposób dominujący nieregularny. Oznacza to, że do ujawnienia się choroby wystarczy odziedziczenie nieprawidłowego genu tylko od jednego z rodziców. Przekazanie tego genu dziecku nie zawsze jednak powoduje wystąpienie bielactwa. Oczywiście zmiany pojawiają się od urodzenia i utrzymują stale. W odróżnieniu od bielactwa całkowitego, w okolicach skóry pozbawionych barwnika nie stwierdza się obecności melanocytów bądź mają one jakieś nieprawidłowości w budowie morfologicznej.

   Bielactwo nabyte występuje stosunkowo często, gdyż dotyka ono aż 1% ludzi na świecie. Przeważnie jest wywołane przewlekle postępującym rozpadem komórek barwnikowych skóry, z pozostawieniem białych odbarwionych plam.

   Przyczyna rozwoju choroby nadal nie jest w pełni poznana. Pewną rolę odgrywają czynniki genetyczne, gdyż w 30% przypadków bielactwo występuje rodzinnie i autoimmunologiczne, które miałyby polegać na wytwarzaniu przeciwciał niszczących melanocyty. Istnieje także związek choroby z układem nerwowym, układ odbarwień bowiem ma nierzadko postać segmentarną, zgodną z kształtem obszaru skóry zaopatrywanego przez dany nerw. Stwierdzono również u niektórych chorych zmiany w nerwach obwodowych. Wreszcie u części pacjentów zmiany pojawiają się po wstrząsach psychicznych i nerwowych. U innych z kolei pierwsze ujawnienie się schorzenia następuje po mocnym działaniu promieni nadfioletowych albo po mechanicznym uszkodzeniu skóry.